mais t’es pas là, mais t’es où ?

Jestem padnięta. A skoro to blog o moim francuskim życiu to powiem tak: je suis complètement crevée! Po pierwsze jestem przeziębiona dzięki mojemu podopiecznemu, a po drugie przeżyłam jeden z tych męczących, pełnych ludzi dni.

Dla nikogo nie powinno być zagadką, że jestem encyklopedycznym przykładem introwertyka. Pójście na takie spotkanie kosztowało mnie więcej niż ktokolwiek jest w stanie wyobrazić. Właściwie zrobiłam to z ciekawości i chęci spróbowania czegoś innego. Ileż można siedzieć z rodziną w domu? Ponadto jeżeli teraz nikogo nie poznam, to szanse, że to się stanie są niewielkie, więc pokonałam bariery i poszłam. Z gorączką, bólem głowy i gardła.

Jak zniknęłam z domu o 11 tak wróciłam o 19, więc myślę, że nie poszło mi tak źle. Spędziłam sympatycznie dzień w gronie Amerykanów i w pewnym momencie zostałam wzięta za Amerykankę, co szybko zdementowałam. Ogólnie amerykanie są sympatyczni. W sumie nie jestem w stanie nic więcej o nich powiedzieć, ale było fajnie. W międzyczasie zdarzyło mi się porozmawiać z Wietnamką, Chinką, Francuzem i chyba Hiszpanką Po dwóch godzinach spędzonych w szkole pięcioosobową grupą wyruszyliśmy w miasto! W sumie to było dziwnie. Wszyscy jakby zmęczeni, jakby nieśmiali i tylko A. jakoś wybijała się z szeregu, więc obeszliśmy kilka sklepów. Z kolei z B. mamy jechać kiedyś do La Rochelle! Liczę, że ten dzień kiedyś nadejdzie. I wprawdzie to pierwszy dzień. Pewne rzeczy trzeba dotrzeć. Trzeba się lepiej poznać i być może będzie fantastycznie. Osobiście nie podchodzę do tego z wielkim entuzjazmem. Znajomości to znajomości. Dzisiaj są jutro nie ma, ale fakt faktem będziemy chodzić do jednej szkoły, więc siłą rzeczy się to utrzyma. Jednak na jaką skalę to zobaczymy. Ważne, że host mama jest zadowolona z zawartych przeze mnie znajomości, co za radość!

Z założenia jutro znowu mamy się spotkać. I tak siedzę i myślę, że z jednej strony byłoby to bardzo przyjemne, ale z drugiej mam tyle nauki! Nie ma się z czego śmiać. Mam pracę domową, jakieś 3 kserówki słówek i na dodatek test z tego! Nie myślałam, że w szkołach językowych są sprawdziany, ale... nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. W sumie to gdyby nikt mnie nie zmuszał to nic by z tego nie było. Ogólnie rzecz ujmując zapowiada się ciekawy rok, a to dopiero trzeci tydzień!

Co do samego języka. Jestem na siebie wściekła. Czasami mam ochotę walnąć głową w ścianę. Albo kupić paczkę papierosów i się porzygać od wypalenia wszystkiego. Irytuje mnie to, że kiedy kogoś słucham, kiedy czytam, piszę czy robię cokolwiek innego to wszystko wydaje się proste a gdy mam mówić to tracę język i przy okazji rozum. A w momencie gdy mam gorszy dzień to odnoszę wrażenie, że gadam jak jakaś potłuczona. Przecież  ja to umiem! Wiem, że to dopiero trzeci tydzień i wiem, że to się dopiero zaczyna, ale ja chyba nie umiem czekać i wymagam od siebie zbyt wiele. Powinnam się cieszyć, że wyszłam do ludzi. To naprawdę wiele. Niemniej jednak chciałabym ciągle więcej i ciągle lepiej. Nawet jeżeli wiem, że nie od razu Rzym zbudowano to i tak jestem jakaś sfrustrowana.

(w sumie to odkąd zobaczyłam zdjęcie Meridy to stwierdziłam, że chcę być jak ona. niestety nie wyszło. włosy kręcą się od dupy strony, są krótkie i ufarbowane na blond. tyle mi z tego wyszło. może chociaż nauczę się z łuku strzelac) 

W ogóle ostatnio jakaś poirytowana chodzę i przy okazji wydaje mi się, że wszyscy na mnie krzywo patrzą. A gorączka i ogólne osłabienie tylko to utrudniają. Jak żyć, pytam?

To właściwie tyle na ten moment. Do szybkiego napisana,

M. 

quel dommage !

Jestem wyzuta jak gąbka, a to przecież dopiero wtorek! A na dodatek przede mną dzień dłuższy niż zazwyczaj, bowiem francuskie dzieci (a przynajmniej ich większość) nie chodzi w środę do szkoły. Z takiej oto też okazji zaprowadzam swoich podopiecznych do centrum wolnego czasu dopiero o 11:40! (centrum to coś w rodzaju miejsca, gdzie animatorzy organizują zabawy dla dzieci). Pocieszający jest fakt, że odbieram je o całe 30 minut później niż zazwyczaj (tyleż szczęścia!). Jednakowoż potem idę zakupić podręcznik do nauki i jadę do D. na polski obiad! 

Przechodząc do rzeczy istotnych, to w poprzednim poście zapomniałam zawrzeć kilku informacji, a więc przybywam z nimi i z kilkoma nowymi wieściami. Nie ma sensu czekać do piątku, bo znowu zapomnę o połowie rzeczy i wyjdzie dupa. Allons-y!

Już dawno temu chciałam napisać o zaimku "on". Dla osób niewtajemniczonych, jest to zaimek, który zastępuje zaimek "nous" czyli "my" albo kiedy wyrażamy formę bezosobową. Jakoś przez całe studia pomijałam ten zaimek, nie czując potrzeby używania go do czegokolwiek. Jednakże tutaj, na francuskiej ziemi, niemal go nadużywam. W momencie gdy mówię o tym, co robię z dziećmi czy z kimkolwiek innym. Zaimek "nous" chyba przestał dla mnie istnieć, bo przecież odmiana czasownika taka trudna, po co się męczyć? Teraz rozumiem, dlaczego francuzi wszystko skracają. Po cholerę się męczyć, kiedy można łatwiej? 

Przechodząc do kolejnej pominiętej wieści z poprzedniego wpisu to czuję się tutaj jak trzecie dziecko. I nie ma się z czego śmiać. Czasami gdy hości mi coś tłumaczą, mam wrażenie, że traktują mnie jak trzecie większe dziecko w tym domu. Czasami to miłe, czasami irytujące, bo ja przecież wiem, że tego nie można; mama powiedziała mi to jakieś 18 lat temu i pamiętam do dziś. Niemniej jednak to sprawia, że ta rodzinna atmosfera zostaje zachowana. No i moje cotygodniowe kieszonkowe również nie pozostawia złudzeń. Jestem traktowana jak większe dziecko. Chociaż wiem, że nie powinnam narzekać. Mam dach nad głową, wspaniały, duży pokój z własną garderobą i łazienką, karmią mnie i pozwalają oglądać telewizor i surfować w Internecie. No na co narzekać? 

No i tak odchodząc od poważnego tematu: znalazłam swoje ulubione miejsce w Nantes! Wiem, że pewnie znajdę takich wiele, ale uwielbiam ten most! Uwielbiam widok na rzekę i budynki, które znajdują się tuż obok. Sądzę, że to z powodu Torunia, bowiem mam ogromny sentyment do toruńskich mostów i tutaj dzieje się nie inaczej. Jest coś niezwykle uspokajającego w tej wodzie (chociaż jest zielona, jak każda rzeka, która dotychczas widziałam we Francji). Cóż, zdjęcie nie ukazuje rzeczywistego wyglądu no ale... lepsze to niż same słowa.

A teraz przejdę do rzeczy najistotniejszej w tym tygodniu czyli szkoły. Ogólnie rzecz ujmując to czułam się jak pięciolatek. Moja host family gadała o tym od trzech dni. Wszyscy rano oczywiście życzyli mi udanego dnia i byli wyraźnie podekscytowani, że wypuszczają swoje trzecie dziecko w świat. Ponadto mama wydzwaniała do mnie od rana, a gdy tylko wybiła godzina końca zajęć, pośpiesznie napisała smsa. W międzyczasie dostałam kilka wiadomości od innych osób. Jak pięciolatka! Mogłam sobie jeszcze kucyki zrobić i byłoby parfait! 

No to do meritum. Lubię swoją nową szkołę. Nawet ludzie nie są najgorsi. Przez te dwa dnia miałam okazję poznać dwie Amerykanki, chyba z cztery Hiszpanki, Koreankę, Chinkę, Wenezuelkę, Szwajcarkę, Czeszkę i nie pamiętam kogo jeszcze. Atmosfera jest sympatyczna a prowadząca po prostu świetna. Nie mam na co narzekać. A dzisiaj zaproponowano mi zmianę grupy na bardziej zaawansowaną. W sumie nie wiem, co zrobię. W planach mam poprawienie umiejętności mówienia do bożego narodzenia, a od stycznia może pójdę na C1. Nie jestem przekonana do skoczenia na głęboką wodę, bo co za dużo to niezdrowo, a ja potrzebuję tymczasowo stabilizacji. No i grupa w miarę spoko, więc po co mi kombinować?

I w temacie szkoły to oczywiście pochwaliłam się Panu Tacie, że wyższy poziom sratytaty a on do mnie, że on nie jest zaskoczony! Uwierzycie? Zbieram szczękę z podłogi, a on w międzyczasie mi mówi, że mam bogaty zasób słów, że poprawnie odmieniam czasowniki i stosuję czasy i dobrze go rozumiem, chociaż szybko mówi, więc on nie jest ani trochę zaskoczony. A potem dodał, że przecież mi mówił, a ja nie chciałam wierzyć. To naprawdę bardzo uprzejme z jego strony. Niestety Pani Mama jest zachowawczą kobietą i rzadko z jej ust pada pochwała, więc nie oczekuję fanfar i wysypu confetti. Niemniej jednak to miłe, że ktokolwiek myśli w ten sposób. 

Na koniec przejdę do rzeczy irytujących, bo jakżeby tak coś napisać bez tego. Otóż, zaczęli mnie irytować francuscy mężczyźni! Tak, mężczyźni. Nie wiem, gdzie doszukiwać się źródeł tego uczucia, ale ostatnio mam ochotę ich wybić. Przyglądam się tym wypielęgnowanym twarzom, modnym ubraniom i hollywoodzkim uśmiechom i jak można tak dobrze wyglądać? Koniec z miłościami. Wróciłam do porządku dziennego ze swoim jęczeniem. 

Co do moich małych podopiecznych to krok po kroku krok po kroku. Okazuje się, że wszystkie dzieci takie są, więc po prostu muszę zachować spokój. Niewiele to, prawda? Radzimy sobie coraz lepiej ze swoją obecnością. Może nawet i mnie lubią? W sumie ja ich też trochę lubię. Nie są najgorsi. Słyszałam o trudniejszych przypadkach. 

No i na marginesie zwichnęłam kostkę (ja życiowa łamaga) i puszczam swoim dzieciom MUSE. G. i E. uwielbiają The Handler i ogólnie polubili rock. Jestem z nich dumna jak matka! Mają gust po au pair, nie ma co! Na dodatek uświetnię swoją osobą zdjęcie we francuskiej gazecie! (Ouest France czy coś takiego). Mam nadzieję, że jednak schowałam się za B. (a swoją drogą to matkoboska jak ona mnie irytuje! dobrze, że idzie do innej grupy) i nikt mnie nie ujrzy, bo wstyd, łzy i rozpacz. 

Podsumowując, w sobotę idę na spotkanie ze wszystkimi kursantami. Mam ochotę zabić D., ale skoro obiecałam to trudno. Może poznam kogoś interesującego, choć wątpię. Taka ze mnie optymistka. Gdyby moja host family to usłyszała, to padłaby na zawał, tak są zaangażowani w moje życie towarzyskie. 

A w ogóle kupiłam pocztówki i nie mam czasu/ochoty, żeby iść i kupić znaczki. To dopiero szaleństwo! Może w czwartek albo piątek ruszę dupę. Nie wiem. Przeraża mnie to, jak się rwę do wysyłania czegokolwiek. Dommage! 

No to tyle. Widzimy się po sobocie, kiedy będę mogła jakoś zrelacjonować to zapewne wspaniałe spotkanie. 

Ciao!

M. 

Pas du tout !

Ok. trochę przesadzone z przytulaniem, ale reszta to nawet całkiem prawda. 

Jak to w każdy piątek tygodnia przystało zasiadłam przed komputerem i piszę post. Próbowałam pisać codziennie po trochu, ale jakoś tak czas leciał, mi się nie chciało albo byłam zmęczona i o! robię to dzisiaj i pewnie znowu nie ubiorę w słowa całego minionego tygodnia. Trochę słabo, ale co poradzić. C'est la vie.

Począwszy od wolnego poniedziałku a skończywszy na śmiesznym piątku, to powoli dostosowuję się do warunków w jakich przyszło mi żyć. Wczoraj tj. czwartek pracowałam cały dzień! Całe 12 godzin spędziłam w towarzystwie swojego najmłodszego podopiecznego i na koniec dnia byłam tak bardzo szczęśliwa, gdy ujrzałam ich tatę w drzwiach, że prawie się roześmiałam z radości. Jednakże to też pewna lekcja. Spędzając cały dzień z dzieckiem, człowiek uczy się wielu rzeczy i nie wiem, czy mi to cokolwiek ułatwiło, ale E. ciągle opowiadania o naszym wspólnym dniu i wydaje się zadowolony (choć nie wspominał o tym, jak chciał jeździć rowerem po ulicy albo jak płakał, bo nie chciał odebrać brata ze szkoły). A dzisiaj po trudnym poranku nastał prawdziwie śmieszny wieczór! 

Podczas powrotu do domu rozmawialiśmy o zwierzątkach, które chcemy mieć i o ile ja chcę mieć małego psa, tak moi podopieczni marzą o tygrysie i lwie. Zaproponowałam im usunięcie zębów u zwierząt, bo z nimi to może być niebezpiecznie, na co E. powiedział, że chce tylko malutkiego tygrysa, a G. dodał, że małe tygryski są słodkie. I tak oto dotarliśmy do domu w atmosferze dość przyjaznej jak na nich. Jednak prawdziwa radość zaczęła się (UWAGA UWAGA!) w trakcie jedzenia! A pora obiadu zazwyczaj bywa trudna i płaczliwa, ale nie dzisiaj! E. to 3letni chłopiec, który naprawdę dużo je, a gdy jest to coś, co lubi, to może jeść dosłownie talerzami. I tak oto dzisiaj zostałam pozbawiona swojej porcji (może to i lepiej, zeżarłam - bo to dobre słowo - obiad z D. w bistro i do teraz jestem syta). G., widząc, ile zjadł jego brat, posłał mu surowe spojrzenie i z powagą na twarzy powiedział te oto słowa:

- nie jedz tyle! będziesz wyglądał jak dziadek! Będziesz miał gruby brzuch i będziesz wyglądał jak gruba świnia!

Jako dobra au pair powinnam powiedzieć, że to niemiłe i nie powinno się tak mówić, ale ja uderzyłam w tak głośny śmiech i nie mogłam przestać. W końcu cała nasza trójka zaczęła się śmiać i w takiej oto sympatycznej atmosferze dokończyliśmy posiłek (ja chrupałam brokuły, których oczywiście nikt nie chciał), i ostatecznie wyjaśniłam G., że nie powinno się tak mówić, a E. jest małym chłopcem i żeby urosnąć musi jeść. O, tak sprytnie wybrnęłam!

Wiecie co, w sumie to wystarczy słuchać i rozmawiać z dzieckiem. Zauważyłam, że kiedy zwracam na nich uwagę, rozmawiam z nimi i słucham o czym mówią to nasz wspólny czas staje się lepszy. A dzisiaj G. uczył grać mnie w rugby i to był doskonale spędzony czas!

Coby ubarwić moją historię, to podczas przygotowywania jedzenia zacięłam sobie palca. Moje dzieci patrzą. Krew się leje z ręki, ja prawie płaczę z bólu (bo boli jak cholera!), przeklinam po angielsku, bo jakoś lepiej to brzmi i w końcu mówię moim dzieciom, że straciłam dłoń, nie mogę pracować i wracam do Polski. I ku mojemu ogromnemu zdziwieniu, moi mali chłopcy obiecali mi, że się mną zajmą, powiedzą swojej mamie i mi pomogą, bo nie wrócę przecież teraz do Polski. TRES MIGNION!

I dla tych chwil czasami warto walić głową w mur. Wczoraj przez jakieś 2 godziny, kiedy E. dawał mi wycisk, zastanawiałam się, co ja tu robię i po jaką cholerę to zrobiłam. I wiem, że takie momenty będą się nieustannie zdarzać, ale potem przypominam sobie, że czasami (bardzo czasami) zdarzają się dobre chwile i to ciągnie mnie dalej.

Trudno opisać każdy dzień, bo z tym wiążą się nowe emocje, nowe wydarzenia, nowe irytacje, ale w końcu to jest to co wybrałam. Nikt mnie do tego nie zmuszał, więc przyjmuję na klatę to, co się dzieje, <ironia on> zbieram kasę i idę wydać połowę na obiad <ironia off>.

A przechodząc do spraw typowo osobistych to... nie, nie poznałam jeszcze żadnego przystojnego francuza, ale o mamo, ilu ich tu jest! kiedyś chyba umrę z zachwytu. Nie sądziłam, że to tak przystojna narodowość, pas du tout! Wracając na ścieżkę, to w poniedziałek idę do szkoły! Nie pamiętam, kiedy ostatni raz cieszyłam się na szkołę, ale teraz jakoś mi lżej z myślą, że zacznę się uczyć i poprawiać swoje błędy. Przynajmniej będę miała jakąś satysfakcję, a tak to albo sprzątam albo zamulam przed laptopem, więc... poczucie, że nie będę workiem tłuszczu leżącym na łóżku jest pocieszające.

A tak na słodko to przejdę do rzeczy irytujących, bo przecież wpis bez tego to żaden wpis. Lubię moich hostów. Naprawdę darzę ich sympatią, więc ogólnie jest świetnie, ale jak mnie irytuje to, kiedy mówią o nowych znajomych, klubach, miłościach, imprezach i omatkoboska nie wiem czym jeszcze. Wiem, że nie znają mnie jeszcze dobrze, bo jak można mnie poznać po dwóch tygodniach (serio, myślę, że na to trzeba całego życia <ironia off>) i oceniają mnie po tym, co doświadczyli dotychczas, ale kurwczaki, ileż można. Ja wcale nie cierpię na samotność (spotkanie z D. raz w tygodniu to całkiem nieźle) ani jakiś brak znajomych, a to że czasami wyglądam jakby mnie z krzyża zdjęli to dlatego, że ja po prostu taki mam wyraz twarzy, ot ci co. I nie przekonuje mnie niczyje gadanie, że jak będę miała tu przyjaciół, sratytaty, ogarnę język i się zadomowię, to nie będę chciała wracać. Cóż, dla mnie nigdy znajomi, język ani zadomowienie nie odgrywało wielkiej roli. Taka ze mnie egoistka czy jakkolwiek to nazwać. W końcu gdybym się uparła, to zostałabym w Toruniu, bo przecież mi się tam podobało i tak dalej. Albo w Anglii, bo tam też się zadomowiłam.

No, ale jak to pisałam, potrzeba trochę czasu, żeby się poznać, a ja niewiele o sobie mówię, więc zwyczaje zostaję poddana standaryzacji. Choć pewnie najważniejsze dla nich jest to, bym była dobra dla ich dzieci. I zazwyczaj jestem. Czasami tylko jestem szalona, niemiła i chyba śmieszna albo okrutna. W sumie mówiłabym tak samo, gdyby ktoś polewał mnie zimną wodą albo nie chciał dać mi ciastka.

WEEKEND! jak ja lubię to słowo. Te dwa dni nie miały dla mnie znaczenia przez trzy lata! Na studiach w weekend zazwyczaj ślęczałam nad książkami, więc w sumie to żadna wolność z tego była. a i w wakacje pracowałam w weekendy, wiec nic ciekawego. i teraz na nowo odkrywam cudowne znaczenie tych słów. w niedzielę w nocy będę pewnie jęczeć, ale taki mój los. a gdzie cały rok? Podobno potrzeba miesiąca albo nawet i trzech, żeby się przyzwyczaić, więc pozostaje cierpliwie czekać na grudzień. bo co innego mi pozostaje?

nie jest źle. oczywiście jak zwykle dramatyzuję, bo to w końcu ja. pewnie gdyby ktoś tak naprawdę zobaczył jak wygląda moje życie tutaj, to by się uśmiał, no ale...

to już drugi tydzień. ja żyję. dzieci żyją. dom stoi na miejscu. nikogo nie otrułam. może nie jestem idealna. może nie mam głowy dookoła i nie zawsze wszystko wiem, ale co ja mam na to poradzić. nikt nie robi nic idealnie, a ja tym bardziej nie mam zamiaru. 

a mój płacz w tamtym tygodniu spowodowany był kobiecą przypadłością, którą powszechnie nazywają miesiączką tudzież mniej oficjalnie okresem. I wyjaśnił się powód mojego nieszczęścia, voila!

To chyba tyle na tę chwilę. Może koło środy coś napiszę, albo czwartku, kiedy ogarnę szkołę.

Ach, jakby ktoś nie zauważył, dodałam zakładkę z instagramem. Nie ma tam wprawdzie nic ciekawego, ale może z czasem rozwinę swoje umiejętności robienia i dodawania zdjęć. W końcu miło będzie do tego wrócić.

A bientot!

M.

petit à petit

Nie wiem, co napisać.

Bo wiecie, czasami jedna dobra emocja pozwala kompletnie zapomnieć o tysiącu tych złych. A w tym tygodniu bywało różnie. Czasem słońce czasem deszcz - to naprawdę idealnie opisuje to, co się działo w tym tygodniu.

Mój pięciolatek (no, prawie sześciolatek) bywa ciężkim dzieckiem. Zwraca mi uwagę na błędy, jak nie ma humoru to się drze, że nie umiem mówić i takie tam. Jednak kiedy siadamy i gramy w memory czy formułę 1 to jest dobrze. Dobrze i spokojnie. Jednak tylko uśmiech E. potrafi czasami wynagrodzić mi te minuty udręki. Nie będę ukrywać, że po tym tygodniu E., który za mną chodzi, który daje mi buziaki i się do mnie przytula skradł moje serce! Gdyby nie jego starszy brat, który, jak to przystało na starszego brata, lubi go od czasu do czasu wyprowadzić z równowagi i pokazać złe rzeczy, to myślę, że E. mógłby uchodzić za najsłodsze dziecię na tej ziemi. Naprawdę lubię z nim spędzać czas, chociaż i on miewa swoje humorki, i czasami mówi, że to on rządzi albo płacze, bo nie lubi centrum. Ale uwierzcie mi, czasami jego uśmiech potrafi mi poprawić humor, co na początku tygodnia wydawało się niemożliwe.

Przestaję się rozpływać, bo pewnie w czwartek da mi w kość i wtedy zacznę złorzeczyć na te pochwały. Nie zapeszam więc i czekam, co przyniesie mi życie.

Jak to Pan tata powiedział (chociaż nie wiem, czy to już pan, bo jesteśmy wszyscy na ty!) pierwszy tydzień mi minął. I po tym wszystkim, co przeszłam w tym tygodniu jestem tylko bardzo zmęczona i zadowolona, że to za mną. Teraz mam trzy dni wolnego, zostaję sama w domu i póki co oprócz sprzątania i zwiedzenia miasta nie mam planów.

Ważne jest też to, że nie jestem tu sama! Długo się wahałam, czy skontaktować się z D., ale uważam, że to była na tę chwilę bardzo dobra decyzja. Kiedy człowiek jest zdany na samego siebie, to wariuję, a nawet ja czasami potrzebuję z kimś porozmawiać i wymienić doświadczenia. A na obczyźnie potrzebuję się tego ze zdwojoną siłą.

Co do ogólnego życia we Francji to... najbardziej zaskakują mnie tutaj ludzie i...uwaga.... ich miłość! Moi hości ciągle okazują sobie uczucie, co jest bardzo sympatycznie i nie jakieś ble, fuj, łe. Kiedy czasami na nich patrzę widzę, że oni się prawdziwe kochają i to również przekazują swoim dzieciom. Ponadto, kiedy idę ulicą i widzę trzymającą się za ręce parę staruszków to myślę, że w Polsce to rzadki widok. Mam wrażenie, że tutaj cała ta miłość i te inne rzeczy inaczej funkcjonują. I mówię to ja! Przeciwnik wszystkiego co jest związane ze związkami, miłościami i tamtymi innymi! Francja zmienia!

 I omatkoboska, jacy tu są przystojniacy! Pewnego dnia, jadąd ze swoimi podpiecznymi, w tramwaju dojrzałam tak pięknego (bo piękny to bardzo dobre słowo) mężczyznę, że kolana mi zmiękły.  Miłość od pierwszego wejrzenia, a co. Niestety nie wiem, gdzie wysiadł, bo moi podopieczni skutecznie zabronili mi bujania w obłokach i o! No, ale wniosek taki, że francuzi to całkiem przystojny naród! 

Z samym językiem bywa różnie, ale, co zabawne, po dzisiejszej rozmowie z D. zrozumiałam, że to studia zniszczyły mi pojmowanie niektórych spraw. Kiedy na gramatyce wkładali nam do głowy pewne głupoty, nikt nas nie informował, że dla francuza to nie ma znaczenia. Dla większości francuzów (prócz oczywiście 5letniego G.) nie ma znaczenia czy ja tam dodam przyimek czy coś innego. Ważna jest komunikacja, a nie milion czasów. Dlatego teraz nie umiem się przestawić, bo w głowie mam lampkę z tymi wszystkimi zasadami i mam wrażenie, że kiedy źle odmienię czasownik to świat wokół mnie się zawali. Pocieszający jest fakt, że dogadałam się na poczcie a potem w kiosku! Byłam z siebie dumna jak nigdy! Jak to mówi Pani Mama petit pas (małe kroki) i będzie lepiej.

Ważne, że wiem, gdzie jest najlepsza księgarnia, najlepszy sklep z czekoladą i sklepy z ubraniami, no i przystanki.

Ach, i jeszcze jedno! Mieszkanka kulturowa. Zaprowadzając chłopców do centrum rozrywki zdążyłam poznać kilka przemiłych osób i uważam, że wyjazdy takie jak te pozwalają na poszerzenie pewnych horyzontów. Kiedyś pewnie kręciłabym nosem, coś mruczała i mówiła o wyższości innych nad innymi, ale zdążyłam do pewnych spraw dojrzeć i z uwagi na to, co dzieje się teraz, wiem, że narodowość nie ma znaczenia. A w centrum, gdzie chodzą chłopcy, wszyscy zawsze z wyprzedzeniem mówią mi bonjour (dzień dobry) albo bonne journee (miłego dnia!) i się uśmiechają. A jeden animator nawet starał się do mnie mówić po angielsku, bo host mama powiedziała mu, że dopiero co przyjechałam i czasami mogę czegoś nie rozumieć! Z kolei drugi zawsze z daleka mnie wita i - o dziwo - z daleka żegna! A inny pan w sklepie pyta, czy podobało mi się, jak mnie obsłużył (dobra, to dziwne, ale tutaj uchodzi za normalne) To wprawdzie małe rzeczy, ale w tym momencie, kiedy waham się między płaczem a ucieczką, są istotne.

Co czasami doprowadza mnie do szału, to ciągłe pytanie ça va ? (w porządku) i czasami mam ochotę z premedytacją powiedzieć ça va pas (nie w porządku)! No cóż, ale to tylko grzecznościowe pytanie i nie wiem, czy ktoś oczekuje ode mnie innej odpowiedzi niż oui, ça va bien, więc uśmiecham się, mówię jedno, myślę drugie. Pewnie kiedyś się przyzwyczaję. Czas pokaże, o!

Co by jednak wnieść trochę smutku to mam za sobą przepłakane dwa wieczory, ale tamte dni były naprawdę trudne. Niewyobrażalnie trudnie. Ogromnie cieszę się, że to za mną. Oczywiście, żeby było śmieszniej, Pani Mama przyłapała mnie na tym. Choć niczego nie skomentowała, to na drugi dzień porozmawiała o moim tristesse (smutek) i uspokoiła słowami, że każda au pair to przechodzi. A potem powiedziała, że pewnie znajdę tu chłopaka, bo wszystkie au pair znajdują (ha! słabe wyzwanie, jeszcze musi mnie lepiej poznać) a D. mi jeszcze dorzuciła, że po roku stąd nie wyjadę i koniecznie muszę pomyśleć o studiach i najlepiej gdybym w listopadzie zajęła się już poszukiwaniem czegoś, bo zapisy na przyszły rok zaczynają się tutaj o wiele szybciej niż w Polsce. Cóż, wszyscy wiedzą wszystko lepiej, a ja wiem swoje. Matko, czasami chciałabym znać przyszłość, jak to mówi G. vraiment, vraiment et vraiment cent mille (naprawdę naprawdę i naprawdę sto tysięcy).

post bez doctroa to post stracony!

W podsumowaniu.

Emocjonalnie zaczynam się wypalać. Takiej dawki nie miałam od... w sumie to chyba nigdy tak nie miałam, nie w takim stopniu. Nie będę ukrywać, że bywa różnie. Poziom emocji waha się od bezradności i chęci śmierci aż po radość. Dzisiejszy humor funduje mi dobra pogoda (od poniedziałku non stop lało! zimno w cholerę było) i nadchodzący weekend, więc być może stąd ten pozytywny wydźwięk, ale ogólnie to krew, pot i łzy. Nie ma lekko. Nie wiem juz nawet co to słowo znaczy.

Jest milion rzeczy do napisania i do przekazania, ale nie ma szansy, by przekazać je na blogu. W tym poście być może ujawniłam tylko jedną piątą moich przemyśleń i odczuć, ale uwierzcie mi, ciężko jest wszystko napisać, a nie mam siły, by pisać codziennie. I chyba swoje też wypisałam i wyrozmawiałam. To co złe ze mnie uszło i cieszę się, że mam tak ogromne wsparcie z każdej strony. Kurczaki, jeszcze zmienię zdanie o ludziach! C'est pas vrai!

Dziękuję więc za wszystko tym którzy piszą na facebooku, twitterze i tutaj. Ta pomoc jest w tym momencie nieoceniona! Cóż podziękowałabym też swoim rodzicom i host rodzicom, ale nie mają tutaj dostępu, więc trudno. Ich pomoc też jest ważna, bo bez tego to chyba uciekłabym w busz czyt. w Bieszczady i nigdy nie wróciła.

La vie est cruelle parfois. To tyle na dzisiaj. Miejmy nadzieję, że kolejny post będzie zawierał jedynie pochwały!

A bientôt!

c'est ça

Kontynuując doctorowe obrazki...

Do napisania mam wiele. Nie mam pojęcia czy zdołam się wszystkim podzielić, ale spróbuję. Ostrzegam, że w tekście poniżej mogą pojawić się przekleństwa, bardzo dużo przekleństw. Poniższy tekst będzie zawierał wiele emocji i różnobarwność niemiłych słów. Allons-y!

* błędy jakie się gdzieś pojawią w tekście zostaną poprawione. Jak poprawi się mój stan emocjonalny. 

Zacznę od samej podróży, bo jak się okazało to bardzo istotny element tej całej wyprawy. Przede wszystkim chciałam zapytać dlaczego, kurwa, faceci się nie myją, chlają wódkę/ piwa/ wina na pokładzie i potem łążą do kibla co dwie minuty? Jako że do granicy polsko-niemieckiej siedziałam przy toalecie i od granicy niemieckiej aż po samo Nantes siedziałam przed toaletą, to czułam doskonale ten smród i czasami mdlałam z braku oddechu. Ludzie, trochę szacunku do innych! Chociaż muszę przyznać, że pod względem dziwnych osób, to było ich o wiele mniej w drugim etapie podróży. 

Ogólnie to było średnio wygodnie, ale nikt nie spodziewa się luksusów w zapchanym autokarze. Dwadzieścia dziewięć godzin siedzenia na dupe (wyszłam z autoakru tylko 3 razy, bo niestety nie umiem oddawać moczu w trzęsącym się busie) to nie przelewki. Jednak, o dziwo, podróż minęła szybko. Zwiedziłam trochę Belgi, trochę Francji (przedmieścia Paryża, Le Mans, Rennes - cudowność! kocham taki typ zabudowy i taki klimat!) no i popatrzyłam na niemiecką autosradę. Jak całe moje życie przespałam godzinną drogę przez Holandię a potem to juz francja elegancja (albo i jej brak). 

Trochę bolała mnie szyja od dziwnych pozycji, w których spałam, ale nie było źle. Nawet się wyspałam. I ludzie tak bardzo nie chrapali. A ja tylko trochę sobie powzdychałam i pogadałam przez sen. No co, mam prawo!

Moje wrażenia z pierwszego/drugiego dnia we Francji - hmm prawie jak w Anglii i Polsce. Typ krajobrazu nie różni się od tego nam znanego, pogoda na tę chwilę typowo angielska i architektura podobna do tej angielskiej (małe, kamienne domki, wąskie ulice), więc czuję się tu swojsko tak po prawdzie. rien de nouveau. 

Może spodziewałam się większego zaskoczenia, ale oprócz zielonych rzek nic mnie jakoś nie zdziwiło. A co do rzek, one naprawdę są zielone! (czy to Loara czy Sekwana czy jakieś inne dziadostwo, które jest oznaczone, a które ledwo widać przez krzaki). 

Do Nantes dotarłam o 17:45 i wtedy się zaczęło (co tam ten wkurw w autobusie, co tam wkurw w porcie świecko, co tam wkurw gdziekolwiek indziej).

o matko, mój spotify gada po francusku! 

W ostatnim poście pisałam, że nie panikuję. No to trzeba było mnie zobaczyć godzinę przed wyjściem z autobusu. Pan, z którym siedziałam podczas drogi, już nawet ze mną nie rozmawiał, bo widział, że mam w oczach strach i plan ucieczki. Nawet mnie zapytał, czy mam pieniądze, jeżeli będę chciała uciec. Byłam przekonana, że gdybym powiedziała słowo, zabrałby mnie do swojego syna i mi pomógł! Musiałam wyglądać jak kupa nieszczęścia. No, ale jakoś poszło. Nie uciekłam. Jestem w swoim pokoju. I jeszcze nigdzie nie planuję uciec. W sumie trudno byłoby z taką walizką. 

A teraz najważniejsze HOST FAMILY 

No to jakoś się poznaliśmy. Ja ich poznałam odrazu, a oni nie byli pewni. Swoją drogą ciekawa jestem, czy spodziewali się kogoś lepszego czy gorszego (nie wiem, jakie były ich miny, byłam zbyt spanikowana, ale chyba się uśmiechali). 

No, to powitaliśmi się buziakami (ach ci Francuzi, całuśny naród, na całe szczęście w standradzie są tylko dwa cmoknięcia, bo więcej bym nie zdzierżyła) i po zapakowaniu do auta moich bagaży ruszyliśmy do domu. 

I teraz bardzo istotna dygresja. 

Cóż, studia i życie to dwie różne sprawy. Przekonałam się, że to czego się nauczyłam na studiach i pomaga mi mówić tak płynnie i tak idealnie jakbym sobie życzyła. Oczywiście rozumiem, co do mnie mówią po francusku, ale żeby im coś powiedzieć to... raz jest lepiej raz gorzej. 

A dzieci... matko boska, podobno po tygodniu jest lepiej, ale teraz wiem, że więcej nauczę się od dzieci niż rodziców. 

Przechodząc dalej, porozmawiałam z host mamą po angielsku, na co zaniepokojony G. pyta swojego tatę, czy ja umiem francuski, bo jak on się ze mną dogada. Cóż,,, dziś rano zaczęliśmy rozmawiać, ale... do tego jeszcze wrócę. 

No, w domu pokazali mi wszystko, dali czas na odświeżenie, rozpakowanie i takie tam. Oni w tym czasie umyli dzieci i takie tam. Potem zasiedliśmy do jedzenia. Przystawką okazały się pomidorki koktajlowe, ogorki i jakas kiełbasa, której nie zdążyłam spróbować, bo ze stresu się ociągałam, a dzieci zjadły to w oka mgnieniu. Na odwagę host tata nalał mnie i host mamie wina, ale i to mi nie pomogło ze stresem. 

Host mama pokazała mi papiery tj. umowę z urzędu pracy, umowę ze szkoły językowej etc. Potem wyjaśnili mi moje dzisiejsze obowiązki i te późniejsze (całe południa wolne, oh yeah) i ruszyliśmy do obiadu. Znowu gadanie, znowu przyglądanie, znowu cholera wie co. We Francji kwestia obiadów wygląda inaczej, ale nie mam już dzisiaj siły o tym pisać. Kiedyś poświęcę temu post. 

No i potem nastał czas prezentów. 

Jeżeli nie wiecie jak przekonać do siebie dzieci, to dajcie im prezenty. Wtedy będą na was patrzeć przychylnie. No, a na mnie tak przychylnie spojrzeli, że zamiast iść spać do łóżek, to przyszli do mnie, mały E. chciał żebym pokazała mu swój słownik francuskiego, a G. przyszedł z maskotką, którą mu dałam i tak się bawiliśmy dopóki nie przyszedł host tata i ich zabrał. 

A potem poszłam spać. O 22 żeby wstać o 6:45!

A dzisiaj wstałam o 6:45, zeszłam na dół a tam Pan Tata prasuje sobie koszule. Przywitał mnie z uśmiechem, ze śmiechem przyjął mój poranny nieogar i pokazał jak zrobić kawę, gdzie jest mleko, gdzie jest jedzenia i jak mam pomóc G. I wszystko zakończyłoby się w miarę dobrze, gdyby nie mój budzik, o którym zapomniałam i który obudził G. Myślę ze uwertura z upiora w operze to słaby budzik dla dziecka. Na całe szczęście Pan Tata się roześmiał i powiedział pas grave, martina! (nie szkodzi) i nawet G. nie był zły. 

No a potem to bieg, płacz, zły przystanek i tramwaj. Host mama pojechała ze mną i dziećmi do centrum rozrywki (coś jak przedszkole w wakcje i wolne dni), żeby pokazać jak to funkcjonuje rano i zostawić upoważnienie dla mnie do odbioru chłopców.

Nie było źle! W drodze powrotnej porozmawiałyśmy sobie o tym jak ważne jest nastawienie host rodziny, dzieci i moje w tej pracy. Mówiła mi, że wszystkie au pair są tak zagubione i że nie ma się czym przejmować, że dobrze rozumiem francuski, więc z mówieniem to będzie chwila moment i takie tam. Ogólnie było bardzo przyjemnie. Chyba tylko dzięki cierpliwości host rodziców i ich przyjazności jestem w stanie funkcjonować. Nie będę tu pisać zachwytów albo pisać pieśni pochwalnej, bo to pierwszy dzień, więc zachować jakąkolwiek ocenę na potem. 

No to teraz posumowanie, 

Cóż, nie jest słodko z dziećmi. G. patrzy na mnie podejrzliwie, chociaż gdy dałam mu prezent jego nastawienie nieco się zmieniło. A kiedy dzisiaj rano się z nim bawiłam, rozmawiałam ze mną i mi pomagał, gdy czegoś nie rozumiałam. A gdy wychodziliśmy do centrum rozrywki, chciał zabrać ze sobą maskotkę, którą mu dałam. 

A E. to jeszcze trzyletni chłopiec, który się do mnie uśmiecha i czasami się mnie wstydzi. Mam wrażenie, że jego sympatię już mam, a jak nad tym popracuję to będzie już tylko świetnie. On oczywiście też był zachwycony kredkami i maskotką i podobnie jak jego brat, też chciał zabrać swojego smoka do centrum. To było rozczulające!

Co do prezentów, to kiedy wychodziliśmy z domu, G. poinformował mamę, że gdy wrócimy to będziemy rysować i malować kolorowankę, którą im dałam. 

Naprawdę, prezenty załatwiły wszystko, dzieci nie mówią o niczym innym!

Co do host family, 

odnoszę wrażenie, że są bardzo sympatyczną rodziną. Pan Tata jest bardzo miły, pomocny, mówi tak, że rozumiem i dużo rozmawia z chłopcami o tym, jak mili dla mnie muszą być. 

Pani mama to samo. Chociaż czasami mi nie wierzy, że rozumiem, bo mam minę jak srający kot. A ja nie umiem jej wytłumaczyć, że to jak wyglądam nie świadczy o tym, że nie rozumiem co do mnie mówi, a świadczy o tym, że jestem zbyt spanikowana i wystraszona, by jakkolwiek inaczej zareagować. 

Przede mną długi dzień. Chociaż ta długa część dnia zacznie się zapewne o 17, jak pójdę po chłopców. A potem otrzymam instrukcje, jak poradzić sobie z resztą rzeczy do zrobienia.

Nie jest źle.

Naprawdę nie jest.

Ogarnę to. Kiedyś. 

To nie są rzeczy, których nie da się wykonać. W angielskiej fabryce było gorzej, ale pierwsze dni zawsze są ciężkie.

Host mama mówi, że za miesiąc zapomne o tym, jak się teraz czuję. I, kurwczaki, wiem to, ale jak to sobie przetłumaczyć? Czuję się zagubiona i przerażona, co mnie nie powstrzymuje, ale blokuje czasami. 

Dam radę, kurwcze. 

I mam genialną biblioteczkę w pokoju. Chciałabym przeczytać te wszystkie książki zanim odjadę (Saga o Fjallbace po francusku, Dan Brown i inne).

Na ten moment to chyba tyle. Nie wiem już, co mogłabym napisać, choć to niewielka część tego, co wydarzyło się od soboty. Jeszcze nie płakałam w poduszkę, więc całkiem dobrze się trzymam. Może za kilka miesięcy będę się z tego śmiać. A przynajmniej tak byłoby idealnie. 

Do usłyszenia, 

M. 

Geronimo!

O, mniej więcej tak właśnie się dzisiaj prezentuję. Obrazki z Doctorem są zawsze na miejscu i zawsze pasują. Myślałam, że zacznę dzisiaj panikować i szukać wyjścia awaryjnego, ale tak nie jest. Raczej biegam po domu w poszukiwaniu ostatnich rzeczy do spakowania i z przerażeniem stwierdzam, że moja lista rzeczy 'to do' znowu gdzieś zginęła. Cóż,  bardziej przejęta jestem pakowaniem niż czymkolwiek innym. Na pytanie mamy czego boję się najbardziej odpowiadam, że się nie boję. To przerażające, bo ja faktycznie się nie boję. Jestem tylko zestresowana; zestresowana tym, czy będę siedzieć sama w autobusie, czy wszystko spakuję, czy długo będą trwały postoje i jak będzie wyglądało moje powitanie z rodziną. Nic w sumie konkretnego. Tak na dobrą sprawę to jak zwykle zajmuję sobie głowę głupotami. 

Właściwie bardziej przeraża mnie fakt, że nie zrobiłam rzeczy, które zaplanowałam na te dwa miesiące. 

1. Nie powtórzyłam gramatyki

2. Nie uczyłam się słówek

3. Nie obejrzałam seriali, które chciałam

4. Nie obejrzałam filmów z listy

5. Nie przeczytałam ponownie całej serii Harrego Pottera

6. Nie pojechałam do Torunia

7. Nie biegałam w sierpniu

8. Nie posprzątałam pokoju 

9. Nie obejrzałam francuskiej wersji ugotowanych

A to chyba tylko połowa z mojej wspaniałej listy. Wprawdzie zrobiłam kilka innych, nieplanowanych rzeczy, ale czymże one są w obliczu tego, co chciałam zrobić? Na w pół mi z tego powodu smutno, na w pół nijak. Prawda jest taka, że to już dziś i nadal to do mnie nie dociera. 

Babcia się zastanawia, czy ktoś się tam we mnie nie zakocha i czy tam nie zostanę (w sumie, to jakoś nie brała pod uwagę opcji odwrotnej, intrygujące!), mamy koleżanki debatują nad tym, jak bardzo się boję i czy spakuję się w jedną walizkę, tata jest niewzruszony, mama płacze nad walizką, Kubę boli brzuch ze stresu, bo stresuje się bardziej ode mnie. A inni domagając się pocztówek i napływu informacji, co jest bardzo miłe! Wsparcia mi nie brakuje, trzeba to przyznać, może właśnie dlatego nie panikuję w jakiś szczególny sposób? Mam tylko rewolucje żołądkowe, ale to mi się zdarzało nawet przed podróżą do Torunia. W konsekwencji rien de nouveau.

Co do mojej host family, to host mama napisała mi słodziasznego smsa i to mnie podniosło na duchu. Niby formułka, że nie mogą się na mnie doczekać to taki uprzejmy standard, ale sam fakt, że się zainteresowała moimi przygotowaniami i samym wyjazdem jest bardzo miły. W żadnej pracy nikt się tak o mnie nie martwił ani do mnie nie wypisywał, więc mam prawdo się trochę pocieszyć. Bo kto wie czy nie są to ostanie miłe wspomnienia z tym związane (o fuj, wypluj te słowa, wypluj, wypluj wypluj!)

W podsumowaniu to jestem już niemal spakowana, prawie przygotowana, mam włączony najnowszy, pierwszy odcinek nowego serialu o wdzięcznej nazwie Lucyfer (podobno połączeni dr House'a i kryminałów, więc LOVE IT SO MUCH) i muszę spiłować i pomalować paznokcie. Niby tak niewiele, a mam wrażenie, że to przeniesie mnie do innego wymiaru. 

Cóż, życzę sobie dobrej podróży i liczę, że niebawem się spotkamy. Kolejny post będzie pewne szalenie emocjonalny, więc może już teraz poszukam sobie odpowiednich gifów. 

do usłyszenia, 

M. 

Allons-y, Alonso !

Pamiętam, gdy oglądałam ten odcinek po raz pierwszy. Pomyślałam wtedy o swoich studiach i o tym, co nastąpi w sierpniu. Wydawało mi się wtedy, że przede mną długa droga. Nie wiem, jakim cudem tych pięć miesięcy tak zleciało. Nie wiem, dlaczego czas tak zapieprza i nie wiem, jakim cudem stoję w tym miejscu. 

Może powinnam uwierzyć w przeznaczenie albo jakąś podobną siłę, która kieruje naszym życiem, bo na tę chwilę nie umiem wyjaśnić jak to się stało. Nie wiem, dlaczego wybrałam francuski, nie wiem, dlaczego poszłam na te studia. Jeszcze trzy lata temu siedziałabym przerażona na łóżku, wmawiając sobie, że nigdy nie wyjadę sama do zupełnie innego państwa i na dodatek do obcych ludzi i o, ironio, do opieki nad dziećmi. Wychodzi na to, że nie wiem też, co się stało ze mną. 

Czasami liczę, że wyjazd do Nantes wyjaśni mi powód moich wyborów. To takie trochę śmieszne, ale po prostu jestem ogólnie zdziwiona tym, co wydarzyło się w moim życiu przez minione trzy lata. Nie żebym była tym jakkolwiek zmartwiona, ale w moim przypadku niewiedza boli, a taka niewiedza wprawia mnie w depresję. Google pomagało mi w odnalezieniu każdej informacji, jak więc mam się pogodzić z tym, że tym razem google nie zna odpowiedzi? 

Jakby nie patrzeć, skończyłam kolejny etap swojego życia. Czasami mam wrażenie, że moje życie to jakieś rozdziały. Zamykam jeden i zaczynam nowy, zupełnie inny. Zostawiam wszystko i znajduję się w innej rzeczywistości. Gimnazjum, liceum, studia i każda z tych części rzucała mnie gdzie indziej. Każda trzyletnia sekewencja była dziwniejsza od kolejnej, a moja ewolucja niemal wstrząsająca. Co będzie teraz? 

Został mi tydzień. Jakim cudem, do cholery, to tylko tydzień? Odczuwam ekscytację, która czasami zamienia się z paniką a czasami z niedowierzaniem. Potem zadaję sobie pytanie, jak ja to właściwie zrobiłam i w wyobraźni układam sobie rzeczy w walizce. Od jutra zaczynam pakowanie (naiwnie liczę, że jak będę codziennie tam coś dokładać, to o niczym nie zapomnę) i zegar w mojej głowie tyka. Za tydzień o tej porze będę sobie słodko gawędzić z moją host family i na tę myśl czuję silne podekscytowanie. 

Po prawdzie jestem nijak nastawiona na to, jacy oni mogą być. Nie czuję ani zbytniego optymizmu ani gorszącego pesymizmu. To takie zobojętnienie i gadanie, że co będzie to będzie. Nie ja pierwsza ani tym bardziej ostatnia. Kiedyś myślałam, że Toruń mnie przytłoczy a okazało się, że nic lepszego spotkać mnie nie mogło, po co więc mam rwać włosy z głowy? Pracując w Anglii przeszłam szkołę przetrwania psychicznego, myślę więc, że tam nie może mnie spotkać już nic gorszego. A przynajmniej host family zna moje imię, czego nie mogłam doświadczyć w angielskich fabrykach pośród wspaniałych rodaków. Dałam radę tam, mogę wszystko. 

Nie wiem od kiedy, ale ostatnio to powyższy tekst w obrazku stał się moim mottem (no i jeszcze, że kobieta bez mężczyzny jest jak ryba bez roweru, ale to na ten moment nie ma znaczenia), bo kiedy jak nie teraz? Jeszcze dwa lata temu dostawałam białej gorączki na myśl o przerwie w studiowaniu, cóż, Anglio, dziękuję ci za depresję, bo dzięki temu zrozumiałam, czego w życiu chcę. Nie chcę skończyć jak moja nauczycielka rosyjskiego, która ze zgorzkniałą miną informowała nas, że każda podjęta decyzja jest do dupy i ogólnie to do dupy jest wszystko.
Nawet jeżeli coś stracę, albo przepłaczę kilkadziesiąt nocy, albo zgubię się w mieście, to przynajmniej będę wiedziała, że spróbowałam. Wprawdzie nie zmienię wiele, bo uznaję, że nie mam najgorzej i szukanie dziury w całym byłoby śmieszne. Oczekuję prostych rzeczy; przede wszystkim dawki nowych, ciekawych wrażeń i dawki nowej wiedzy. Po roku chcę wrócić, zacząć studia i robić swoje (czyt. oglądać seriale, czytać książki, pisać i ogólnie się lenić). Nic nadzwyczajnego. Moje marzenia są całkiem do zrealizowania i całkiem łatwe. No, w sumie to zawsze byłam skromna. 

Nigdy nie wiem, którego doktora wolę bardziej. W sumie to naprawdę nierozwiązywalny problem. Swoją drogą, to mam tendencję do zakochiwania się w serialowych doktorach, ale już mniejsza. Czasami sobie myślę, że któregoś dnia taki doktor w niebieskiej budce pojawi się w moim pokoju i wyruszymy na podbój świata. Kij z tym, że pewnie skończę źle (stracę pamięć, zaatakują mnie anioły albo wywali mnie do innego wymiaru), ale to byłoby coś! A tak to żyję sobie zwyczajnie, pisząc takie notki i szukając obrazków. 

W sumie to 

ALLONS-Y, MARTYNA!

Nie mam wiele do stracenia, więc czym się przejmować. Post wyszedł nudny i tak mocno osobisty (dobra, w 80%), że aż mi tak jakoś niewygodnie z tym, że tak się uzewnętrzniłam. Ciekawe, jak będę odbierać ten wpis za rok. Wprawdzie to napisałam go tylko dlatego. Zawsze marzył mi się pamiętnik. 

Coby już nie przedłużać, to zakończę tym wspaniałym obrazkiem i wspaniałym doktorem. Zapewne wpadnę tu przed sobotą, żeby oszczyścić swój umysł z panicznych myśli. Trochę się boję. Naturalna sprawa, byłabym szalona, gdybym się nie bała. Pozostaje wrócić mi do oglądania Wyznania Gejszy i kontemplować to, co jeszcze mi pozostało. 

A na koniec zacytuję sobie fragment piosenki Kodaline, bo tak idealnie mi pasuje do obecnej sytuacji (a tak na marginesie, to Kodaline chyba ukradkiem pisze mi soundtrack do historii mojego życia, no chłopaki, dzięki! Gdyby nie MUSE, zajęlibyście pierwsze miejsce - zaraz po doktorach i tych innych mężczyznach w moim życiu) 

YOU TELL ME THAT YOU'RE READY BUT YOU JUST DON'T KNOW 

YEAH, IT'S  KINDA CRAZY AND IT'S KINDA DUMB

o!, pozdrawiam, 

M. 

morceau de gâteau!

Siedzę. A raczej leżę. W tle nowa płyta Bandona F. i tak rozmyślam nad tym, co będzie za dwa miesiące i jak długo będę stękać w swoją francuską poduszkę. W  Anglii zajęło mi to trzy dni a potem poszłam do pracy i nie miałam czasu, by użalać się nad swoim marnym losem. Pomimo wszystko w Nantes wolałabym jednak mieć więcej wolności. Ale przecież będzie rewelacyjnie. Bardzo rewelacyjnie! <ironia off> Dobra, zaczynam panikować, a zbliżający się termin wcale nie pomaga. 

Co do przygotowań: mam bilet, mam prawie wszystkie prezenty i dogadaną resztę spraw z rodziną. Radość. Szaleństwo. Nieokiełznanie. Co cieszy mnie wyjątkowo bardzo to fakt, iż sama host mama napisała mi, że odbiorą mnie z dworca i nie ma problemu, jeżeli autobus trochę się spóźni (swoją drogą czy bierze pod uwagę to, że mogą to być 3h?). Tak czy inaczej, mieszkają 10 minut od dworca, więc w konsekwencji będę mogła na nich poczekać. A co mi tam, raz się żyje!

Chłopcy w tym momencie wypoczywają na plaży, a więc jak dobrze kombinuję, za rok będę wylegiwać się tam z nimi. Dwa tygodnie. Nad morzem. Tyle wygrać! Pozostaje mi tylko nauczyć się pływać i morze śródziemnomorskie stoi przede mną całą swą wspaniałością (albo jakieś inne morze, kto tam wie, gdzie ci Francuzi lubią spędzać czas). 

A ja leżę, czytam, kłócę się z rodziną i napawam swoją wolnością. To moje pierwsze od trzech lat tak leniwe wakacje. Już chyba zapomniałam jak to jest nic tak naprawdę nie robić i narzekać na pogodę. Zbieram się do oglądania  francuskiej wersji Ugotowanych ale moja rodzina skutecznie mnie przed tym powstrzymuje. Jednego dnia jestem uzależniona od laptopa a drugiego od alkoholu. I jak tu żyć? 

Przechodząc do ostatniej części tego wypasionego postu, mam prezenty dla swojej przyszłej host family (tudzież famille d'accueil tak z francuska)! Wprawdzie jeszcze nie pełen komplet, ale i tak jestem dumna z tego jak daleko zaszłam w swoich przygotowaniach. A nie była to łatwa rzecz. Czytałam wpis za wpisem, przechadzałam się po blogach au pair i posłuchałam kilku rad, by w konsekwencji zdecydować się na album o Toruniu dla rodziców (niestety w wersji angielskiej, ale na całe szczęście - jak nie Francuzi - moi hości angielski znają i o dziwo używają), kredki i malowanki dużego formatu dla chłopców. Wszystko oczywiście zachowane w duchu czysto polskim, tak by pokazać im nieco swojej kultury. Zdjęcia poniżej przedstawiają te niesłychane skarby, które - jak mam nadzieję - nie znajdą się w koszu. Pierwsza kolorowanka przedstawia Polskę wraz z jej głównymi miastami i zabytkami, druga z kolei farmę (taki wiejski akcent, by pokazać, gdzie spędziłam niemal całe swoje dotychczasowe życie) a kredki jak kredki. Pewnie i tak mają ich pełne szuflady, ale gdyby jednak moje założenia okazały się mylne, to będę (wprawdzie chłopcy też, więc będziemy) zabezpieczona/eni. Wciąż poluję na coś dla 3letniego E. i nie jest łatwo. I swoją drogą dzisiejsze dzieci w niczym nie przypominają już tych dzieci, z którymi się wychowywałam, więc może jakieś akcesorium do przechowania tableta? 

crayons de couleur

album de Torun

coloriages

W planach mam jeszcze zakup alkoholu dla rodziców i maskotek dla chłopców. Jak tylko je kupię, podzielę się zdjęciami, w końcu coś muszę tutaj publikować. 

tymczasem,

do zobaczenia!
M.

c'est la vie, mes amis!

I stało się! Skończyłam studia i czuję się tak jakbym skończyła trzyletni, poważny związek. Związek, który miał swoje lepsze i gorsze dni a w konsekwencji okazał się jedną z lepszych rzeczy jaka mnie w życiu spotkała. Oficjalnie jestem licencjatem filologii romańskiej (tak, to francuski, a nie rumuński czy tam włoski)! 

Może dlatego pomimo wielkiej radości jest mi po prostu smutno. To niezaprzeczalnie były trzy najlepsze lata mojego życia. Trzy lata, które mnie zmieniły i które wskazały drogę, więc trudno pożegnać się z tym tak w kilka godzin i zacząć od nowa. Bo prawdą jest fakt, że do Torunia na studia nie wrócę. Z przyczyn dwóch ale za to dwóch najbardziej irytujących. Aczkolwiek sentyment do tego miejsca pozostanie i myślę, że już zawsze będzie w czołówce tych, które kojarzą mi się tylko z dobrymi rzeczami (chociaż na palcach u rąk i stóp wyliczyłabym te złe). 

Pominąwszy jednak moje sentymentalne rozważania i to jak wielce smutno mi w tym momencie (zapewne dzięki cudownemu działaniu wina), wypadałoby napisać po co właściwie powstał ten blog. Nie jestem fanką internetowych pamiętników. W sumie to żadnych pamiętników, ale jako że już niebawem rozpoczynam największą przygodę swojego życia to - wysłuchawszy rad kilku i pozazdrościwszy innym - postanowiłam wykazać się nie lada szaleństwem i stworzyć miejsce dla swych przyszłych lamentów.

W sierpniu, uściślając na koniec sierpnia, zostanę pełnoetatową au pair (dla niewtajemniczonych - opiekunką 2 chłopców w wieku 3 i 6 lat, a wiadomości kim jest właściwie au pair kryją się w Internecie) i zamieszkam we Francji! Była to decyzja przemyślana, która dojrzewała przez pół roku i która stała się powodem kilku nieprzespanych nocy. Nie będę ukrywać, że nie jestem fanką dzieci. Nie lubię zawierać zbyt wielu nowych znajomości i wybierając między szaloną imprezą a swoim laptopem, to zdecydowanie wybrałabym to drugie. Jednakże, chcąc zrealizować swoje marzenia i osiągnąć to, na co cholernie trudno pracowałam, nie mogę tylko opierać swojego życia na tym co przyjemne i fajne. Nie twierdzę również, że bycie au pair jest dla mnie czymś nieprzyjemnym, bo prawdę mówiąc cieszę się, że to zrobiłam. To seria nowych możliwości. Szansa, by poznać lepiej siebie, nauczyć się tysiąca nowych rzeczy i poznać nową kulturę. Tak jak każdy normalny człowiek - boję się. Zdarza mi się leżeć i panikować, by po chwili wrócić do swoich postanowień i krok po kroku je realizować. 

W konsekwencji więc będzie do dziennik au pair, który zapewne nie przetrwa zbyt długo. Pisanie pamiętników nie leży w mojej naturze i kiedy miną pierwsze emocje, będę zjawiać się tu od święta albo tylko dodawać zdjęcia, żeby słuch o mnie nie zaginął. Ach, zapomniałabym! Zdjęcie w nagłówku prezentuje moje przyszłe miejsce zamieszkania - Nantes! Nowa rodzina (jakby nie patrzeć, to oni staną się moją rodziną na cały rok), nowa szkoła (owszem, językowa, nad poprawnością też trzeba pracować), nowi ludzie (choć będzie tam jedna znana osoba ze studiów) i całe mnóstwo przygód (pewnie lepszych i gorszych). 

Zapowiada się więc intrygująco i gdy tylko odpocznę, pozbędę się uporczywego uczucia utraty wszystkiego, co mam i zakończę etap godzenia się z tym, rozpocznę blogowanie na poziomie przyszłej au pair. Może wtedy wyrażę w końcu to, co chciałam wyrazić tutaj (a planowałam ten post dobry tydzień!) i ci którzy mnie nie znają to w końcu zaznają tego zaszczytu a ci którzy znają, pośmieją się, rozważając zbiórkę pieniędzy na wizytę u psychologa. Tak czy inaczej, miło mi, że się tu pojawiliście i mam nadzieję, że w nieodległej przyszłości podzielę się z wami radosnymi nowinami! Póki co pakuję walizki i przygotowuję się mentalnie do jutrzejszej wyprowadzki

Tymczasem, 

do zobaczenia!